SDP 4. Kadın Konferansı Sonuç Metni 24-25 EKİM 2009

ERKEK, DEVLET ŞİDDETİNE KARŞI SUSMUYORUZ!

SDP IV. Kadın Konferansı, 24-25 Ekim 2009 tarihlerinde çeşitli illerden kadınların katılımıyla
İstanbul’da gerçekleştirildi.
Konferansımız öncelikle, yıllardır birlikte mücadele ettiğimiz ve bugün cezaevinde bulunan DÖKH’lü,
KESK’li tüm tutuklu kadınları selamlar, en kısa zamanda salıverilmelerini talep eder.
Konferans, yapılan değerlendirmeler ışığında önceki konferans kararlarımızın bugün hala geçerliliğini
koruduğundan hareketle bu kararları geçerli belgeler olarak onaylar. Buna ek olarak, “Erkek, devlet
şiddetine karşı susmuyoruz!” şiarıyla güncel değerlendirmeler doğrultusunda aşağıdaki kararları alır.

PARTİ İÇİ KRİZ VE KADIN POLİTİKALARIMIZ
2007 Nisan ayında başlayan parti içi kriz bugüne değin politik ve örgütsel hayatımızı derinden
etkilemiştir. Partinin çeşitli düzlemlerinde etkili olan kriz en çok kadın politikalarımıza ve kadın
örgütlülüğümüze zarar vermiştir. Bugüne dek çeşitli vesilelerle bu krizin başlamasında tetik rolü
üstlenen cinsel taciz başvuruları ve izleyen süreç hakkında konuştuk, ancak sağlıklı bir değerlendirme
imkanı bulamadık. Bu sorunu tartışarak aşmadığımızdan olsa gerek ki, kadın politikalarımız ve kadın
örgütlenmemiz ciddi bir tıkanıklık içine girdi. Bugün bir politik ve örgütsel yenilenme anlamına da
gelen kadın konferansımızda bu meseleyi tüm boyutlarıyla ele alarak eleştirel ve özeleştirel bir
yaklaşımla sağlıklı bir değerlendirme yapma, önümüzü açma imkânına sahibiz. Bunun için öncelikle
yaklaşık iki buçuk yıllık süre zarfında neler yaşandı, ne tutumlar alındı, sürecin kriz boyutunda
yaşanmasına neden olan neydi en başa dönüp bakmamız gerekmektedir. Hatalı adımları tespit edip,
bizi bu adımları atmaya iten tarzla yüzleşmek, geçmişten çıkaracağımız derslerle geleceği yeniden inşa
etmemiz için gereklidir.

Kriz Nasıl Başladı?
Biri MYK diğeri İl YK üyesi iki kadın üyemiz MYK üyesi Atilla Kaya’nın kendilerine cinsel tacizde
bulunduğuna dair beyanda bulunmuş ve kadın üyelerden birisi şikâyetini parti düzleminde disiplin
kuruluna taşıyacağını, diğeri ise teşhirle yetinmek istediğini bildirmiştir.
Bu beyanlara ön gelen dönemde gerek Kurtuluş grubunda, gerekse parti düzleminde politik ve
örgütsel fikir ayrılıkları yaşanmaktaydı. Cinsel taciz beyanlarıyla birlikte kaynamaya hazır bir kazan
haline gelen Kurtuluş’ta adeta hızlı bir yarılma yaşandı. Kurtuluş içinde cinsel taciz bu yarılma
dolayısıyla sağlıklı ele alınamadı. Önce kimi taraflarca komplo olasılığı ortaya atıldı, sonra ise iki
düzlemde de istifa ettiğini sözlü olarak dile getiren Atilla Kaya’nın beyanda bulunan kadınlardan özür
ve özeleştiride bulunması yeterli görülerek sorun aşılmak istendi.
Ancak cinsel tacize uğradığını beyan eden kadınlardan birisi parti düzleminde disiplin kuruluna
başvurmayı tercih edince geçerli tüzüğün uygulanması gerekiyordu. İşte ilk hata burada yaşandı.
Kurtuluş içindeki bir grubun özür ve özeleştirinin yeterli olduğunu savunması, parti tüzüğüyle çelişik

bir tutum alınmasına yol açtı. Kurtuluş’un parti mekanizmalarına müdahalesi doğru değildi. Politik ve
örgütsel ayrılıklar kendi zemininde tartışılamazken, Kurtuluş içinden bir diğer grup bu taraflaşmayı
cinsel taciz ile açıklamaya başladı. Daha parti kurulları çalışmaya başlamamışken Avrupa’dan
erkeklerin öncülüğünde bir grup “cinsel tacize hayır diyenler” başlığıyla kampanya başlattı.
Parti içindeki kadın koordinasyonlarının sürece müdahale etmekte atıl kalması bu yarılmanın
örülmesine zemin hazırladı. Geç kalınmakla birlikte, İstanbul kadın forumu toplandı; kadınlar, cinsel
tacize taviz vermediklerini, 2. kadın konferansı kararlarının arkasında olduklarını ve cinsel tacize
uğradığını beyan eden kadınlarla dayanışma içinde olduklarını ortak bir metinle açıkladı. Kadınların
ortak bir kararla çıkmasına rağmen, politik ve örgütsel olarak saflaşan taraflar sürece müdahil
olmaktan geri durmadılar.
Bu aşamadan sonra cinsel taciz başvuruları parti içinde bir kriz halini aldı ve bu mesele psikolojik bir
yarılmayı başlattı. Aslında bu yarılmanın bir tarafında konumlananlar cinsel taciz meselesinde
topyekün homojen düşünenlerden oluşmuyordu. Açmak gerekirse; cinsel tacizi örtbas etmek
isteyenler diye itham edilen kesim içinde, bu beyanların cinsel taciz olmadığına inananlar olduğu gibi,
beyanların cinsel taciz olduğunu, ancak ortaya atılan üslup ve yöntemi doğru bulmadığını savunanlar
da vardı. Fakat iki taraf içerisinde de bir biçimiyle monolitik bir düşünce tarzı hüküm sürmekteydi;
şöyle ki “ya benim gibi düşünürsün ya da karşı saftasın söylemi” ile kavganın öncülüğüne
soyunanların yarattığı ortamda, aradaki gri tonları temsil edenler farklı yaklaşımlarını net ortaya
koyamıyordu. Ortaya çıkan psikolojik yarılma atmosferi o denli etik olmayan bir tartışmayı
beraberinde getiriyordu ki yarılmada yan yana düşen kimi kesimlerin aslında cinsel taciz
meselesindeki yaklaşım farklarını gözden ırak tutuyordu. İşte böyle bir atmosferde asıl yan yana
duruşların politik ve örgütsel yaklaşımlara bağlı olduğu açıkça sergilenemedi.

Tüzük İhlalleri Nasıl Yaşandı?
Disiplin dilekçesi İstanbul il YK’ya ulaştığında ilkelerimize aykırı olarak il kararlarında disipline verilen
Atilla Kaya’nın adı geçirilmezken taciz beyanında bulunan kadının kimliği tüm parti kamuoyuna ilan
edildi. Diğer bir önemli hata ise dilekçenin yazılış biçimi itibariyle tüzüksel olarak il disiplin kuruluna
gönderilmesi gerekirken Kurtuluş’tan yapılan basınçla merkezi disiplin kuruluna sevk edilmesiydi. Bu
hem tüzüğe aykırı bir tutumdu hem de beyanda bulunan kadının talebini hiçe saymaktı. Bu aşamadan
sonra psikolojik yarılmanın da etkisiyle farklı gruplar tarafından her iki disiplin kurulu da ayrı ayrı
şaibeli ilan edilmeye başlandı, meşruiyetleri tartışmalı hale getirildi.
Öte yandan tüzüğümüzde disipline intikal etmiş konular üzerine görüşme açılamaz, üzerine
spekülasyon üretilemez diye açıkça tarif edilmesine rağmen bu maddeye de uyulmadı. Konu etik
olmayan bir tarzda tartışıldı, inspeak internet odalarında görüşmeye açıldı, taciz beyanında bulunan
kadına yaşadıkları anlattırıldı ve tüm bunların tacizi örtbas ettirmemek adına yapıldığı savunuldu.
Tüm bunlar tacize uğrayan kadınları her seferinde bir kez daha yıpratmak anlamına geliyordu.

Kadınlar Bölünüyor
Karma bir kurumda politika yapmanın biz kadınlar açısından zor yanı, her an erkek egemenliğiyle,
dolayısıyla birlikte politika yaptığımız erkeklerle mücadele etmek zorunda kalmamızdır. Bu zorluğu
aşmanın yolu ise kadınların birlikte hareket etmesi, dayanışma içinde olması, yani kadın
örgütlülüğümüzdür. İşte biz SDP’li kadınlar olarak bu cinsel taciz krizi patlak verinceye kadar bunu

büyük ölçüde başarabilmiştik. Ancak bu kez yukarda da bahsettiğimiz üzere politik ve örgütsel
ayrışmayı kendi mecrasında tartışıp tüketemediğimiz bir momentte taciz meselesinin de kendi
mecrasında akmasını temin edememiş ve psikolojik bir yarılma içine düşmüş olmamızdan kaynaklı,
erkek egemenliği kendine uygun bir çatlak zemin yaratmış ve bunu iktidar çıkarları doğrultusunda
kullanmıştır. Parti içinde iktidar hırsıyla hareket eden erkekler ve dahi erkek egemenliğinin taşıyıcısı
olan kimi kadınlar, kadınların kendi arasında parçalanmasına çaba sarf etmiş ve bu müdahalelere
yenik düşen kadınlar cinsel taciz gibi temel bir konuda dahi yan yana durmayı başaramamıştır.
Kadınlar cephesinden en temel hatamız burada başladı. Bu şüphesiz ki bir tarafın tek başına hatası
değildi. Her iki taraf da bu zeminin kadınların ayağının altından kaymasına hizmet eden tavır ve
tutumlar sergilemekten geri durmadılar. Örneğin İstanbul ve Ankara kadın forumlarında ortak metin
çıkararak sürece müdahale etmek için irade sergilemeye çaba sarf ederken, tüm illeri kapsayan kadın
meclisinde yan yana duramadık. Bizler il kadın forumlarına rağmen erkeklerin erkek egemen bir
tarzda sürece müdahil olmaya devam ettikleri, politik ve örgütsel ve hatta kişisel meselelerini cinsel
taciz üzerinden tartışmayı sürdürerek kadın kazanımlarımıza zarar verdikleri tespitini yapıyor ve
İstanbul il kadın forumuna ek, erkeklerin bu tutumundan vazgeçmeleri için kadınların ortak
deklerasyonunun gerekli olduğunu savunuyorduk. Oysa diğer tarafın sözcülüğüne soyunan bir kadın
açıkça erkek yoldaşlarının tutumunun savunusuna girişiyor “ben size Mahir Sayını mahkum ettirmem”
diyerek sürecin önünü tıkıyordu. Bu şüphesiz ki kadın mücadelesi açısından son derece vahim bir
tutumdu, ancak bu adımı boşa düşürmek açısından konsensusa vardığımız kadarını ortak bir metinde
dile getirmek konusunda ısrarcı olabilsek, çoğulculuğumuzun olanaklı kıldığı üzere farklı olan
sözümüzü de ayrıca görüşümüz olarak ifade edebilseydik iki ayrı metinle çıkmamış olabilirdik. Zira
kadınların ortak bir metinle çıkamamış olması, ayrı ayrı metinler imzaya açmış olması, kadınların
bölünmesinin en somutlaştığı adım olmuştu.
Bu süreçte ikinci kadın üye de teşhirle yetinmeyip Atilla Kaya’yı disipline vermeye karar vermişti. Ve
üçüncü bir kadın üye ise Kadir Akın tarafından cinsel tacize uğradığını beyan ederek disipline
başvurdu. Kadınlar arasında gerçekleşen saflaşmanın da bir sonucu olarak tabir yerindeyse kimi
kadınların “kendi safında” yer alan kadının cinsel taciz beyanına duyarlı iken “karşı saftaki” kadına
duyarsız davranmasını getirdi. Bu da tutarlı bir kadın politikasından uzaklaşmamıza neden olmuş ve
kadın mücadelemize zarar vermiştir.

Kadın Konferansımızı Boşa Düşüren Disiplin Kurulu Kararları
Disiplin kurulları çalışmalarını yürütürken Atilla Kaya partiden istifa etti. Bu istifa ile partideki hukuki
süreç kesintiye uğradı.
MDK Atilla Kaya istifa ettiğinden başvuru hakkında karar alamayacağı, ancak parti kamuoyunda kurul
hakkında tartışma sürdüğünden görüş açıklayacağı kararını verdi. MDK’dan biri tek imzalı diğeri 4
imzalı iki farklı görüş çıktı. Tek imzalı görüş, kadın ne diyorsa doğrudur görüşünden hareketle bunun
bir taciz olduğu görüşüydü. 4 imzalı görüşte ise erkekten kanıt tanık dahi istemeye gerek olmadığı,
kadının beyanından yola çıkarak bunun bir taciz değil teklif olarak değerlendirildiği görüşüydü. Aslında
her iki görüş de 2. konferansımızda aldığımız kararlarla çelişiyordu.(bkz. 2.kongre tüzük değişikliği
kararları)
Kongre kararlarında kadının beyanı esastır tabiri geçmese de bunun tarifi ayrıntılı bir biçimde
yapılmıştı. Ve bu karara göre kadın beyanda bulunduktan sonra onun talepleri doğrultusunda sürecin
önünün açılması, kadından kanıt tanık aranmaması, aksini ispat yükümlülüğünün erkeğe ait olması
gerektiğini karar altına almamıza rağmen MDK’dan çıkan görüşlerden birinin “kadının beyanı
essahtır!” anlamına gelirken diğeri ise daha vahim olmak üzere erkekten kanıt tanık aramaksızın

aksini ispatlamasını talep etmeksizin, kadının beyanını boşa düşüren yani konferans kararlarımızla
tamamen çelişen bir görüştür. MDK Kararı açıklandığında bir grup diğer grubu parti içinde ve dışında
topyekûn tacize teklif dediler sloganı altında suçlamaya girişmiştir. Oysaki bizim içimizde hatırı sayılır
sayıda kadın MDK’nın taciz değil teklif görüşünü doğru bulmuyor, konferans kararlarımızla çeliştiği
görüşünü paylaşıyordu. Bu sloganlaştırılmış saldırı haksız olmakla beraber kabul etmek gerekir ki biz
de bu çarpıtmayı açığa çıkaracak doğru adımları atamamıştık. O zaman hatırlarsınız, bu 4 parti
üyesinin görüşüdür, karar değildir, insanların görüşüne ipotek koyamayız diye açıklama yapıyorduk.
Oysaki bu doğrudan olmasa da dolayımlı olarak parti tüzüğüne aykırı görüşü kollamak anlamına
geliyordu. Doğru olan ise o zaman kadınlar olarak bu görüşe karşı olduğumuzu, bu görüşün kongre
kararlarımızla çeliştiği kadın kazanımlarımızı boşa düşürdüğü açıklamasını yapmamızdı, bunu
yapamadık. Kadın politikalarımız açısından önemli bir hata da buydu.
Öte yandan İl disiplin kurulu ise Kadir Akınla ilgili kararında aslında bir kadının yalan söyleyebileceği
ve beyanda bulunan kişiye ikna olunmadığı ama kadın kazanımları zarar görmesin diyerek göstermelik
bir aylık bir uzaklaştırma cezası veriyordu ki bu da yine beyanda bulunan kadını bir yanıyla mağdur
eden bir karardı.
Yine il disiplin kurulu Atilla Kaya ile ilgili aldığı kararda bunun bir taciz olduğu kanaatine varıyordu
ancak ilgili üye istifa ettiğinden yaptırım uygulayamadığını bildiriyordu, burada bir sıkıntı olmamakla
birlikte aynı kararda başvuruyla ilgisi olmayan, haklarında kurula başvuru olmayan birçok isim
hakkında yaptırım kararı alarak tüzüğe aykırı davranıyordu.
Ve MDK – İDK kavgaları sürüyor, haklarında usulsüz karar veren İDK’nın kararlarına itiraz eden birkaç
üyenin başvurusu doğrultusunda MDK değerlendirme yapıyor ve İDK’nın ilgili kararlarını iptal
ediyordu. Kimi üyeler hakkında iptal kararıyla ilgili bir haklılık payı olsa da, MDK, adeta el
çabukluğuyla Atilla Kaya ile ilgili kurulun verdiği tacizdir kararını da bozuyor ve Atilla’yı aklamış
oluyordu. MDK görüşüne olduğu gibi, bu konuda da sessiz kalmamız bir hataydı.

Bir Grup Kadın, Kadın Konferansından Çekiliyor
Gelinen noktada, tek umut kadın örgütlenmemizin en üst organı olan kadın konferansında bu
meseleyi etraflıca tartışıp bir çözüm üretmeye kalmıştı. Ancak, bir kısım partili kadın bir deklarasyon
yayınlayarak konferansa katılım sağlamayacaklarını belirtmişlerdir.
Konferansa bir grup kadının katılmaması bir olumsuzluktur ama konferansın taciz beyanında bulunan
kadınlarla dayanışma içinde olduğunu açıklaması olumludur. Ancak bir tarafın tartışmalardan
çekilmesiyle birlikte hangi adımların hatalı olduğu, kadın dayanışmamızın nerde sekteye uğradığı,
kazanımlarımızın nasıl zarar gördüğü vs. birçok başlığı tartışamadan kendimize de özeleştirel
yaklaşamadan, bu kararın alınması aslında tartışma ihtiyacı duyduğumuz birçok konuyu erteleyip rafa
kaldırmamıza neden oldu. Ki bu tüketilmeyen tartışmalar bir grubun partiden gitmesinden sonra da,
kendi içimizde bir tabu ve gerilim konusu olmayı sürdürdü. Yani bir grup kadın, kadın konferansından
çekilmişti ama konferansa katılan kadınlar da sağlıklı ve açık bir tartışma yürütememişti. Bunda
yaşanan travmatik sürecin etkisi olduğu söylenebilir ama her ne gerekçeyle olursa olsun bu
tartışmanın tüketilememesi nedeniyle kadın konferansımız kadın politikalarımızın önünü açmaya
yeterli olmamıştır. Konferansta tespit ettiğimiz kriz süresince kadın örgütlülüğümüz ve kadın
politikalarımızın sekteye uğradığı ve güçlendirilmesi gerektiği tespiti havada kalmış, hayata
geçirilememiştir.

  1. Kongre’de Nerede Hata Yaptık?
  2. Kongreye damgasını vuran Atilla Kaya’yı da içeren bir geri çağırma kararıydı. Teamüllerimiz gereği
    her kongre döneminde partiden ayrılanları geri çağırdığımız doğruydu. Ama ortada hukuki süreci
    yarım kalmış bir cinsel taciz vakası varken, yapılması gereken iki yol vardı. Ya Atilla Kaya bu durum
    belirtilerek kapsam dışı bırakılmalıydı, ya da partiye geri dönerse hukuki sürecin devam edeceği
    belirtilmeliydi. Bunun aksi kanırtma anlamına gelmekteydi ki geriye dönüp objektif baktığımızda
    yaptığımız tam da buydu.
    Yine kongredeki ikinci hatalı adım ise Atilla Kaya’nın kongreye gönderdiği mektubun divandan
    okunmasıydı. Yalnızca birkaç kişinin bilgisi dahilinde de fakto bir adım olarak tasarlanmış ve kongrenin
    önüne getirilmiş olan bu durum bir çoğumuzun tepkisini çeken büyük bir yanlış oldu.
    Yıllardır sürdürdüğümüz kadın kurtuluş mücadelemiz ve birikimlerimiz bu iki adımı da kongre
    salonunda mahkum etmeyi gerektirirdi. Kadın kazanımlarımızın bu denli ayaklar altına alınmasına en
    azından biz kadınlar örgütlü bir biçimde karşı çıkabilmeliydik. Tek tek oy vermememizin ya da kişisel
    düzeyde mektubun okunmasını eleştirmemizin etkili olmadığı ortadadır.

Süreç Bundan Sonra Nasıl İşledi?
Bir grup partiden ayrılmıştı ve biz bize kalmıştık. Oysaki “biz bizeliğimiz” içinde farklılıklar, psikolojik
savaşın etkisiyle öylesine gizlenmişti ki, taraflardan biri zemini terk ettiğinde manzara daha net ortaya
çıkıyordu. Yaşananların ardından Bianet’e verilen bir demeçte “Atilla Kaya partiye geri dönerse
yaptırım yollarının açık olduğu, hukuki sürecin yeniden işleyeceği” söylendiğinde geride kalanlar
içinde bir grup bu duruma tepki gösterdi. Yine bir MYK toplantısında MDK’nın “taciz değil teklif”
görüşünün MYK tarafından onaylanması talebi önümüze getirilmişti. Bunun iki gerekçesinden biri
Atilla Kaya’ya dışarıdan gelen tepki ve izolasyonun önünü kesmek, diğeri de vefa borcuydu. Bu talep,
MYK’da çoğunluk tarafından geri çevrildiğinde bu karara neden daha önce itiraz etmediğimiz soruldu.
Cevabımız, daha önce de savunduğumuz gibi, bunun karar değil, dört üyenin görüşü olduğu ve bu
görüşe katılmadığımızdı. Öneriyi getirenlerse “ama Atilla istifa etmese bu karar olacaktı” dediklerinde
tablo daha net önümüze çıkıyordu ki, vaktinde bu görüşe itiraz etmemekle büyük hata yapmış
olduğumuz gerçeği gözler önüne seriliyordu. Bu talebin geri çevrilmesi MYK içinde gerilimi yükseltti
ve daha sonra da birçok kere bu tür gerilimlerle karşı karşıya kaldığımız oldu. Ne zaman Atilla Kaya ile
ilgili bir mesele MYK gündemine geldiyse, her seferinde alınan tutumlar gösteriyordu ki ta başından
beri bir kesimin temel çelişkisi Atilla Kaya ve onun “itibarı” idi, bizler içinse temel çelişki politik ve
örgütsel duruşumuzdu. Biz örgütsel likidasyona karşı ortak bir tutum sergileme arayışı içine girerken,
kimileri Atilla Kaya’nın itibarını kurtarmak için bizimle yol yürüyordu. Bu gerilim iki yıl boyunca birçok
biçimde sürdü. Son olarak, PM’de bir üyenin konuşması meselenin nasıl algılandığını örnekliyordu:
“Biz üç meselede kader birliği yapmıştık: tacizin olmadığı, askeri vesayet, Ergenekon meselesi…” Bu
evlere şenlik bir görüştü. Biz partide hiçbir zaman cinsel taciz vardır ya da yoktur üzerinden bir kader
birliği yapmamıştık, ancak bu konuda farklı bir tutum alamadığımız için durumun bu şekilde
algılandığı ortaya çıkıyordu; diğer taraftan bu üç meselenin nasıl eşitlendiği de tarafımızca başka bir
merak konusuydu ve sürece yaklaşımın problemli boyutunu gözler önüne seriyordu.

Kadın Konferansına Giderken
Parti içinde bu gerilim sürerken, parti içi krizin cinsel taciz boyutu içerde ve dışarıda kadın
politikalarımızı olumsuz etkilemeye devam ediyordu. Parti içinde kadın örgütlülüğümüz gerilemiş,

nerdeyse kadın politikaları oluşturmaktan yoksun hale gelinmişti. Kadın koordinasyonları atıl kalıyor,
kadın meclisleri ve kadın forumları toplanamıyor, kampanya örgütlenemiyor, Kadınların Kurtuluşu
yayınımız zorlamayla yılda ancak bir kez çıkarılabiliyordu. Hatta kadınların çoğulcuğunu içermeyi
öngören kadın örgütlenme modelimize aykırı olarak, merkez ve yerel arasındaki ilişkiler üzerine
yerelin bağımsız karar alma iradesini engellemeye yönelik tutumlar dillendiriliyordu. Karma
politikalara kadınların eklemlenmesi tarzında yönelimler hayata geçiriliyordu. Tüm bunlar organlarda
politika yapan kadınların da erkek egemen tutumlar karşısında zayıflamasına, parti içindeki erkek
egemenliğiyle mücadelemizin gerilemesine yol açıyordu.
Parti dışında ise aleyhimizde yürütülen kampanyanın da etkisiyle ciddi bir prestij kaybı ve daralma
yaşıyorduk. SDP’li kadınlar olarak mütemadiyen platformların tartışma ve kilitlenme konusu olduk ve
bu birçok kadromuzu kadın politikası yapmaktan adeta soğutan bir rol üstlendi. Partiden ayrılan bir
grup kadın ve parti dışından bir grup feminist kadın şu anda hala SDP’de politik faaliyet yürüten biz
kadınlar aleyhinde bir kampanya yürüttü. Biz ısrarla kadınları ötekileştiren, mücadeleden düşürmeyi
hedefleyen, kadın dayanışmasını baltalayan, kadınlar arası rekabeti körükleyen, hatta yer yer
kadınların kadınlara yönelik şiddetine dönüşen bu tarzı doğru bulmadığımızı, partide erkeklere ve
erkek egemenliğine karşı mücadelenin sürdüğünü ve bizi zayıflatmanın kadın hareketine yarar
sağlamayacağını dile getirdik. Bugün geldiğimiz noktada, o dönemde biz kadınlara karşı yürütülen
kampanyanın cinsiyetçiliğe karşı mücadelemizi zayıf düşürdüğünü daha net görüyoruz. Ancak, bugün
konferansımız tüm ötekileştiren tavırların ötesinde süreci objektif ele alma yaklaşımını benimsemiş ve
özeleştirel bir perspektifle konuyu ele alabilmiştir.
Diğer taraftan, platformda aleyhimizde kampanya yürüten kişi ve kurumlar bir yana, yıllardır uyum
içinde politika yaptığımız kimi kurumlarca da partide cinsel taciz sorununda yaşananlara özeleştirel
tutum geliştirmemiz dile getiriliyordu. Kimi kurumlar biz örgütleyicisi olduğumuz için eylem
örgütlenmelerinden, platformlardan çekildiğini açıklıyor ve başından beri platformlardan ve kadın
politikalarından dışlanmamıza karşı duran başta Kürt kadınları olmak üzere kimi kurumlar bu konuya
artık bir çözüm üretmemizi talep ediyorlardı.
Kadın meclisimizde bu konu gündem yapılarak görüşüldü. Bu gündemin ana ekseni kendi içimize
dönük bir talepti ve meclise katılan kadınların eğilimi dışarıdan gelen basınçtan bağımsız olarak artık
bu cinsel taciz krizinin açık tartışılması ve özeleştirel bir yaklaşımla ele alınması gerektiğiydi. Bu
görüşü savunan kadınlar, kadın politikalarımızdaki tıkanıklığı, bu meseleyi tam olarak
tüketemeyişimize bağlıyor ve bunun artık yakıcı bir ihtiyaç olduğunu tespit ediyordu. İkinci olarak,
birlikte politika yaptığımız kadınlara da bir özeleştiri borçlu olduğumuz görüşü dillendiriliyordu. Diğer
taraftan, bir görüş ise bu konuda bir açıklama yapılmasına karşı çıkmaktaydı. Sonuç olarak, kadın
konferansımızda artık bu konuyu politik ve örgütsel açıklık içinde tartışmayı önümüze koymuştuk.
Kadınların fikir farklılıklarıyla beraber bu konuyu açıklıkla tartışması hem kadın politikalarının, hem de
partideki tartışma sürecinin önünü açacaktı.
Ancak gelinen noktada şu tespiti yapmak da yerinde olacak ki, kadınlar bu tartışmayı önüne
koymuşken partide Kurtuluş grubunun buna fırsat tanımadan attığı kimi adımlar süreci sekteye
uğratmıştır. Kurtuluş grubu tarafından bir üyeye fiziksel şiddet uygulanması, erkeklerin erkek egemen
bir tarzda sorun çözme yöntemini benimsemeye devam ettiğini göstermektedir. Kadınlar olarak,
şiddeti parti içinde bir sorun çözme yöntemi olarak benimseyen anlayışı reddediyoruz. Diğer taraftan,
Kurtuluş’un bu yöntemi, kadın konferansından başlayarak cinsel taciz krizi ve alınan tutumlara
yaklaşım farkını tüm boyutlarıyla açığa çıkarmaya yarayacak bir süreci sekteye uğratmıştır. Zira
tartışmanın bir tarafı olacak olanlar partiden istifa ederek gitmiştir. Diğer taraftan, Kurtuluş, sürecin
tartışılmasına gerek duymaksızın, kadınların değerlendirmesini beklemeden ve tüm yaşananları göz
ardı eden bir yerden Atilla Kaya’yı “tacizci” ilan etmiştir. Bu durum, kadınların tartışmasının önünü

açmamış, tam tersine kadınların bağımsız bir tartışma yürütme iradesine karşı bir kez daha de fakto
bir görüş ortaya atarak tartışmanın seyrine gölge düşürmüştür. Kadınlar olarak bu eleştirileri
Kurtuluş’a getirmekle beraber, konferansımız bu süreci özeleştirel yaklaşımla tartışma kararlılığını
sürdürmektedir.

Sonuç
Gerek iki sene önce, gerekse geçtiğimiz ay partiden ayrılanların bu süreçte sorunlu davrandığını
düşünmekle birlikte bugün bu partide politika yapma kararlığı gösteren kadınlar olarak çubuğu
kendimize bükmeye ihtiyacımız var. Bu sorunu özeleştirel bir yaklaşımla ele almayı, sürecin yarattığı
tahribatı bilince çıkarmak ve aşma iradesini ortaya koymak için zorunlu görüyoruz. Bu yöntemle,
örgütsel krizin bir boyutu olarak yaşadığımız ve ayrıştıramadığımız cinsel taciz krizinde sorunların
girdabında boğularak çeşitli örgütsel refleksler göstermemiz ve gerekli inisiyatifi koyamamamız bizim
için temel sorundur. Ancak, hatalarımızı ikircimsiz olarak tespit etmek, onları bilince çıkarmak ve
aşma iradesini ortaya koymak, kadın mücadelemizde örgütlülük düzeyimizi yükseltmek ve partide
cinsiyetçilikle hesaplaşmak anlamına da gelmektedir. Bu nedenle, özeleştirinin önümüzü açacağına
inanıyor ve ardından çeşitli süreçleri önümüze koyarak yaşananlardan örgütlenerek çıkmayı
hedefliyoruz. Buradan hareketle, birçok adım için geç kalmış olmakla birlikte, hala bu süreçten dersler
çıkarabileceğimizi, önümüze kimi görevler koyarak bilincimizi ve örgütlülük düzeyimizi
arttırabileceğimizi düşünüyoruz. Tüm bu yaşananları göz önünde bulunduran biz SDP’li kadınlar
bugün o veya bu sebeple sürecin bu şekilde yaşanmasına neden olan hatalarımızı tespit ediyor ve
aşağıdaki noktalarda kendi payımıza özeleştiri veriyoruz.

  1. Öncelikle cinsel taciz sorununu parti içi krizden ayrıştırarak kendi mecrasında çözme iradesini
    gösteremediğimiz için,
  2. Partide kadın dayanışmasını tesis etmek için örgütlülüğümüz oranında ısrarcı olamadığımız,
    örgütlü bir kadın duruşu sağlayamadığımız için,
  3. Beyanda bulunan kadınların adının çirkin bir biçimde tartışılmasına, spekülasyonlar
    üretilmesine yüksek sesle karşı çıkamadığımız için,
  4. Tüzük ihlallerine, kadınların adlarının deşifre edilmesine karşı kararlı bir protesto
    sergileyemediğimiz, konferans kararlarımızın ısrarcı bir takipçisi olamadığımız için,
  5. Konferans kararlarımızı boşa düşüren sorunlu disiplin kurulu kararları / görüşlerini kadın
    kazanımlarımız ışığında değerlendirip, eleştiremediğimiz için,
  6. Bugüne dek etraflı ve açık bir tartışma yürütemediğimiz için,
  7. Parti kongresinde, hakkında cinsel taciz suçuyla yaptırım süreci yarım kalmış bir kişiyi
    kapsayan geri çağırma kararı ve bu kişinin mektubunun okunması karşısında bir kadın tepkisi
    örgütleyemediğimiz için,
  8. Kadın kazanımlarımızın karma politikanın iktidar hırsı uğrunda harcanmasına tüm bu hatalarla
    aslında biz de zemin hazırladığımız için
  9. Sürece usulsüz bir biçimde müdahil olan tarafları ve özellikle de erkeklerin yaklaşımını
    mahkum etmekte eksik kaldığımız için özeleştiri veriyoruz.

Tüm bu tespitlerden hareketle ve bir kez daha böyle bir sorunun yaşanmasının önüne geçilmesini
temenni eden konferansımız,

  1. Öncelikle, parti içi kriz ve kadın politikalarımız ekseninde özeleştirel yaklaşımın
    benimsenmesini sürecin ve yapılan hataların bilince çıkarılarak aşılması için gerekli görür.
  2. Sürecin bu biçimde yaşanmasına neden olan erkek egemen tarzı ve erkeklerin sürece
    müdahale etme biçimini mahkum eden 3. kadın konferansı kararımızın bir kez daha altını
    çizer.
    “Toplumsal cinsiyet temelli ayrımcılık, kadınların hayatlarının her alanında devam ettiği
    ölçüde, cinsiyetçiliğe karşı mücadelemiz de devam edecektir. Bu mücadelenin somut adımları
    içinde bizim için belirleyici olan erkek egemenliğinin aşındırılması ve kadınların mücadele
    içinde güçlenerek çıkmasıdır. Bunun yolu ise, kadınlar arasında dayanışmacı ilişkiler tesis
    etmekten, örgütlülüğü yükseltmekten geçer.

Kuşkusuz, sosyalist erkekler de bu egemenlikten bağışık olmadığından, parti içinde de
cinsiyetçilikle karşı karşıya gelmemiz söz konusu olmaktadır. Sosyalist erkekler,
zaman zaman bu cinsiyetçiliğin uygulayıcısı olurken, zaman zaman da kadınların
yaşadığı sorunlara müdahale etmeye çalışmakta, öğreten, emreden, yönlendiren,
kendi iktidarlarını pekiştiren bir araç olarak kadın mücadelesini kullanmaktadırlar.
Kadın sorunu karma politikanın iktidar mücadelesi içinde kolaylıkla
harcanabilmektedir. Bunun sonucunda da, kadınlar karşı karşıya getirilmekte, rekabet
körüklenmektedir. Açıktır ki, bu yaklaşımla kadınların kazanması olası değildir.
İhtiyacımız olan kendi sözümüzü örgütlemek, dayanışma içinde güçlenmektir. Parti
içinde yaşadığımız kriz, bu durumun somut bir örneğidir.

Yaşadığımız pratik bize erkek egemen dil ve tarzın kadınlar arasında da hakim
olabildiğini bunun da yine kadınları hedef aldığını gösterdi. Konferansımız maruz
kaldığımız cinsiyetçilikle mücadele ederken bu erkek egemen dil ve tarza düşmememiz
gerektiğine işaret eder.

Kadınların bölünmesi, yalnızca erkek egemenliğinin çıkarınadır. Kadınların
bölünmekten hiçbir ortak çıkarı olamaz. Bu sebeple, konferans, kendi cinsiyetçiliğini
sorgulamadan, kendi cinsiyetçiliğiyle yüzleşmeden sürece dahil olan erkeklerin
egemen yaklaşımlarını mahkum eder ve tüm kadınları cinsiyetçiliğe, erkek
egemenliğine karşı ortak mücadeleye çağırır.

Buradan hareketle konferans, cinsiyetçiliğe karşı somut bir kadın dayanışmasının tesis
edilebilmesi için partinin çeşitli organlarında bir arada çalışma yürüten kadınların
cinsiyetçiliği nasıl deneyimlediklerini tartışabileceği mekanizmalar oluşturmasını
hedefler. Erkek üyelerin de kendi cinsiyetçiliklerini tartışmaları gerektiğinin altını
çizer.

  1. Beden politikaları ve kadınların karma politikaya müdahil olması konusunda bir yetersizlik,
    eksiklik tespit eder. Bu yetersizliğin uygulamada aşılması için parti içinde kadın

koordinasyonlarının işleyişini sağlamak ve kadınların örgütlülük düzeyini arttırabilmeleri için
beden politikaları üzerine tartışmalar yürüten atölyeler, çalışma grupları oluşturulmasını
hedefler.

  1. Sürecin değerlendirilmesini aynı zamanda bir eğitim süreci olarak ele alır. Partide, karma
    olarak bu konuyla ilgili eğitim çalışmaları yapılmasını önüne bir görev olarak koyar.
  2. Parti içinde kadın politikalarımızı anlatan broşürler yayınlamayı karar altına alır.
  3. Kadınların bu konuda etraflı bir değerlendirme yapmasının ardından partinin de yaklaşan
    kongre-konferans sürecinde bir iç değerlendirme sürecini önüne koyması için bir çalışma
    başlatmayı kararlaştırır.
  4. Kadına yönelik yaptırım gerektiren konularda, suçlanan kişinin istifa etmesinin önüne geçen
    bir tüzük değişikliğini önerir.
  5. Kadına yönelik yaptırım gerektiren konularda disiplin süreçlerinde, kadın denetiminin faydalı
    olacağını tespit eder. Bu noktada, kadın koordinasyonlarının sürecin takipçisi olması
    yönündeki 2. kadın konferansı kararının bir kez daha altını çizer. Buna ek olarak, disiplin
    kurullarına görüş belirtmek üzere kadın koordinasyonlarının danışmanlık yapmasını karar
    altına alır.

PARTİ DİSİPLİN YÖNETMELİĞİNE
Gerekçe:
2007 Nisan ayında başlayan, politik ve örgütsel hayatımızı derinden etkileyen parti içi krizin bir
boyutu da cinsel taciz başvuruları ardından yaşanan gelişmelerdi. Partimizin tüzüğünde cinsel taciz
başvurularında izlenmesi gereken yol açıkça belirtilmiş olmasına rağmen kimi tüzük ihlallerinin
yaşandığını bugün tespit etmek gerekir. 4. kadın konferansımız yaşanan bu tüzük ihlallerine eleştirel
ve özeleştirel yaklaşmakta ve bundan sonra kadına yönelik şiddetle ilgili partinin tüzüğünün
işletilmesinin takipçisi olacağını parti kamuoyuna açıklamaktadır. Ayrıca yaşadığımız pratik,
tüzüğümüzde kimi değişikliklerin yapılmasının bir daha kadına yönelik şiddet başvurularında
tıkanıklığın ortaya çıkmasını önlemeye dönük bir ihtiyaç olduğunu göstermiştir. Yaşadığımız pratikte,
cinsel taciz ile ilgili disiplin kurullarında süreci devam eden erkek üyenin partiden istifa etmesi ile
süreç kesintiye uğramıştır. Disiplin kurulları üye olmayan bir kişi hakkında yaptırım kararı alamamıştır.
Bu kadına yönelik işlenen suçlarda suç tespit edildiğinde erkeğin cezasız kalmasına yol açan bir durum
teşkil etmektedir. Tüzüğümüzde kadınları mağdur eden bu durumu önlemek açısından kadın
konferansımız aşağıdaki maddenin tüzüğün disiplin kurullarının işleyiş esaslarını belirleyen bölümün
kadına yönelik şiddet ile ilgili maddesine eklenmesini önerir.
Buradan hareketle tüzüğün ilgili maddesine,
“Kadına yönelik her türlü şiddetle ilgili (cinsel taciz, fiziki şiddet vs.) disiplin kuruluna başvuru olduğu
durumda hukuki yaptırım sürecinin kesintiye uğramaması açısından suçlamayla karşı karşıya olan kişi
veya kişiler partiden istifa etseler dahi istifaları dava sonuçlanıncaya kadar kabul edilmez”
biçiminde eklenmesini öneriyoruz.

ÖRGÜTLENME
İki yılı aşan bir süredir devam eden Parti içi kriz özellikle de cinsel taciz boyutuyla birlikte parti içinde
ve dışında cinsiyetçilikle mücadelemizi sekteye uğratmış, kazanımlarımızın heba edilmesine yol açmış,
kadın örgütlülüğümüzü geriletmiş, kadın politikalarımızı tıkanıklığa uğratmıştır. Bu süre boyunca
koordinasyonlarımız kampanya örgütleyememiş, kısıtlı sayıda birkaç merkezi eylem yapılabilmiş,

Kadınların Kurtuluşu gazetesi ancak 8 Mart’larda çıkarılabilmiştir. 4. Kadın Konferansımız bu
bağlamda kadın örgütlülüğümüzü güçlendirmeyi önüne birincil görev olarak koyar. Parti içinde ve
dışında cinsiyetçilikle mücadeleyi öncelikli hedefi olarak belirler ve önceki kadın konferanslarında
buna dair almış olduğu kararlara ve perspektife bağlı olduğunun bir kez daha altını çizer. Bu
bağlamda, kadınların erkeklerden ve erkek egemenliğinden bağımsız bir mücadele hattı örebilecekleri
bağımsız kadın örgütlenmeleri içinde olmalarını destekler. Buradan hareketle, konferansımız 2. Kadın
Konferansımızın aşağıdaki bölümünü teyit eder:
“[Konferans,] Türkiye genelinde kadın hareketinin bir parçası olan tüm kadınlarla birlikte tartışmaya
ve birlikte örgütlenmeye yönelik tartışma zemini oluşturacak forumlar düzenlemeyi, koordinasyonlar
oluşturmayı önerir. Kadın kurtuluş mücadelesinin devletten, sermayeden, erkeklerden ve erkek
egemen ideolojiden bağımsız kadın örgütlenmesi perspektifinden geçtiğinin bilincinde olarak Bağımsız
Kadın Örgütlenmesini destekler, kadın örgütleri içinde yer alır.
SDP’li kadınlar, tarihsel birikimleri, deneyimleri gelecek kuşaklara aktarmak için, gerek ortak dilin
yaratılması gerekse bu birikimlerin zenginleştirerek ileriye taşıyabilmesine katkı sunması, kadın
politikalarının sokağa taşınması için varolan ideolojik, politik yayınımız “Kadınların Kurtuluşu”
gazetesini güçlendirmeyi, parti içi broşür dizileri çıkarmayı ve bunun hayata geçirilebilmesi için gerekli
örgütlenmeyi gerçekleştirmeyi görev olarak kabul eder.
Tüm bunlardan hareketle SDP’li kadınlar; dayanışma içerisinde kendi örgütlenmeleriyle özgürleşme
mücadelesi içerisinde kararlılıkla ve kesintisizce yol yürüyeceklerdir.”

KADINA YÖNELİK ŞİDDET VE CİNSİYETÇİLİK
Hayatımızı kuşatan militarist politikalar ve ekonomik krizin de etkisiyle kadına yönelik şiddetin tüm
toplumsal kesimlerde tırmandığını görmekteyiz. Kadınlar gerek kamusal alanda gerekse özel alanda
ağır fiziksel, ekonomik, psikolojik şiddete ve cinsiyetçiliğe maruz kalıyor. Programımızda ve kongre
kararlarımızda çizdiğimiz hat doğrultusunda kadına yönelik şiddet ve cinsiyetçilikle mücadelemizi
faaliyet programı ve süreğen kampanyalar oluşturarak, bunları dışımızdaki kadın kurtuluş mücadelesi
dinamikleriyle ortaklaştırarak aktif kılmalıyız.
Öte yandan parti içinde kriz nedeniyle zayıflayan örgütlülüğümüz ve kadın kazanımlarımızın
gerilemesi dolayısıyla parti içinde de erkek egemenliğinin ve cinsiyetçi tutumların arttığı gözleniyor.
Cinsel taciz krizinde yaşadığımız süreçten de özeleştirel bir ders çıkararak parti içinde de geleceğimizi
emeğimize bedenimize kimliğimize sahip çıkma perspektifimizle yeniden inşa etmeliyiz. Örgütümüzün
ağırlıklı niceliğinin gençlerden oluştuğunu gören bir yerden cinsiyetçilikle mücadelemize genç
kadınların ihtiyacından da yola çıkarak yön vermeliyiz ve mutlak suretle tecrübe aktarımlarını ve
karşılıklı paylaşımı olanaklı kılacak formlar oluşturmalıyız. 3. konferansımızda aldığımız
“ …Bu mücadelenin somut adımları içinde bizim için belirleyici olan erkek egemenliğinin aşındırılması
ve kadınların mücadele içinde güçlenerek çıkmasıdır. Bunun yolu ise, kadınlar arasında dayanışmacı
ilişkiler tesis etmekten, örgütlülüğü yükseltmekten geçer… Buradan hareketle konferans, cinsiyetçiliğe
karşı somut bir kadın dayanışmasının tesis edilebilmesi için partinin çeşitli organlarında bir arada
çalışma yürüten kadınların cinsiyetçiliği nasıl deneyimlediklerini tartışabileceği mekanizmalar
oluşturmasını hedefler. Erkek üyelerin de kendi cinsiyetçiliklerini tartışmaları gerektiğinin altını
çizer.” kararımızın hayata geçirilemediğini tespit eder ve tekrar görev olarak önüne koyar.

KADIN BARIŞ HAREKETİ İÇİN
Bizler 85 yıldır uygulanan asimilasyon politikaları ve 25 yıldır devam eden bir savaşta, silahların
gölgesinde, tankların, hava saldırılarının, sınır içi ve dışı operasyonların tanığı ve mağduruyuz. Savaş
sadece sıcak çatışmalarda mı? Bize rağmen devam etmekte olan bu savaş yaşamımızın tam içinde.
Tacizle, tecavüzle, şiddetle, yoksullukla, fuhuşla, zorunlu göçle ve şovenizmle gösteriyor kendini. Bu
savaşın bir adı ölüm oluyor diğer yanı Mardin’de olduğu gibi katliamlar. Bir yanı göç oluyor diğer yanı
hayatımızın her yerine sirayet eden itaat etme kültürü. Kürt halkının demokratik talepleri yıllardır
görmezlikten gelinirken, barış talepleri silahla yanıtlanırken, bizler militarizmin kandan beslenen
gücüyle her geçen gün daha da tutsaklaşıyoruz.
Biz kararını vermediğimiz bu savaşta yakınlarımızı kaybediyoruz. Kürt kadınları kararını vermedikleri
bu savaşta yaşadıkları toprakları ateşe bırakıp gitmeye zorlanıyor. Kararını vermediğimiz bu savaşın
ganimeti gibi görülüp tecavüze uğruyoruz. Ve bizler biliyoruz ki savaş dönemleri en çok bizim canımızı
yakıyor.
Bugün savaşın kadınlara etkisini, militarizmin bizi ikincilleştiren baskı mekanizmalarını, giderek artan,
daha görünür hale gelen devletin kadınlara yönelik şiddetini, savaşla paralel artan fuhuş, zorunlu göç
gibi koşullarda kadınların talepleri ile nasıl görünür olabileceğini derinlemesine tartışmak ve çözümü
geliştirebilmek için örgütlü bir mekanizmaya duyulan ihtiyaç daha da belirginleşmiştir. Barış, savaş,
demokratik açılım, tasfiye etme tartışmalarının ortasında “Nasıl bir kadın barış insiyatifi?” sorusu
daha da önem kazanmıştır.
Savaş ve militarizm hayatımızı bu denli kuşatmışken, bedenlerimiz ve kimliklerimiz tutsak edilirken
barış sürecinin örgütlenmesi, önümüzde duran önemli bir görevdir. Ama burada “Nasıl bir barış
istiyoruz” ve “Bu süreç nasıl örgütlenecek” soruları çok özel bir öneme sahip. Günümüzde barış
kavramı tasfiye ile, farklılıklar ise düşmanlıkla eş tutuluyor. Oysa bir halkın iradesini yok sayarak barış
olamayacağı bize göre aşikar. Militarizm kendini ötekine yapılan baskı ve sömürü üzerinden var
ediyor. Barış tartışmalarımızın somut bir zemine oturması için önce operasyonların durması talebini
daha yüksek sesle haykırmamız gerekiyor. Ölmenin ve öldürmenin, devlet şiddetinin böylesine
meşrulaştırıldığı bir ortamda barışı örgütlemek istiyorsak öncelikli olarak bu mekanizmaların tümünü
teşhir etmeliyiz.
Militarizm kadını dilsizleştirir. Savaş ve şiddet ortamı, kadının hâlihazırda bir görünmezlik perdesiyle
karşılaştığı kamusal alandan kadını hepten dışlar. Bu bağlamda, Kürt kadını da, bilinçli devlet
politikaları ile kendi sözünü söyleyebileceği mekanizmalardan dışlanmıştır. Kendini yalnızca anadilde
ifade edebilen Kürt kadını için anadil yasağı militarizmin yaratığı dışlanmayı katmerleştirmekte ve
onun diline bir kez daha ket vurmaktadır. Bu anlamda anadil hakkının savunulması kadınlar açısından
özel bir öneme sahiptir. Kadınların kendini anadilde ifade etme hakkını savunmak temel bir insan
hakkı olmasının yanı sıra patriarka tarafından dayatılan bu suskunluğu aşmanın da olanaklarını
taşımaktadır.
Savaş dönemlerinde milliyetçi ve şoven bir histeri yaratılmasına bağlı olarak toplumsal şiddet
tırmandırılmakta ve toplumsal hiyerarşik dizilimin en alt basamaklarında yer alan kadına
yöneltilmektedir. Tam bu süreçte erkeklerin cinsiyetçiliğine ve şiddetine karşı sesimizi daha fazla
yükseltmemiz gerekli. Eril iktidar ile kadınları öldüren militarizm arasındaki bağlantıyı görünür hale
getirmeye, kadınlar olarak yaşadıklarımızdan bir toplumsal bellek yaratmaya ihtiyacımız var…
Kadınlara yönelik suçların cezasız kalmaması için, gerekli mekanizmaların yaratılması için kadınların
savaşa dair deneyimlerinin bir bilançosunu çıkarmak anlamlıdır.

Buradan hareketle, konferansımız,

  1. SDP’li kadınlar’ın barış sürecinin ve kadınların savaşa dair deneyimlerinin ve taleplerinin
    örgütlenmesi için farklı kesimlerden kadınların barış gündemi etrafında bir araya gelmesini
    önemser, bu çalışmalar içinde yer alır ve bir kadın barış hareketinin oluşturulması
    doğrultusunda çalışma yürütür.
  2. Kadınlar için özel bir öneme sahip olan anadil hakkı ve anadilde eğitim hakkını savunur ve bu
    noktada her düzeyde eylemlilikler örgütler.
  3. Kadınlar savaş dönemlerinde tecavüz, işkence tarzında bedensel ve psikolojik şiddete maruz
    kalmakta, göçe ve mülteciliğe zorlanmaktadırlar. SDP’li kadınlar, savaş nedeniyle göç etmiş
    kadınlar için ya da farklı etnik köken ya da azınlık kadınlara danışmanlık ve kültürlerini
    geliştirme merkezlerini yerel yönetimler sağlaması gerekliliğini savunur.
  4. 5-SDP’li kadınlar savaş süresi boyunca kadına yönelik suçların görünür olması, suçların cezasız
    kalmaması için çalışma yürütür. Bu doğrultuda bir toplumsal bellek oluşturulması için işlenen
    kadına yönelik suçların araştırılmasını, faillerin yargılanmasının sağlanmasına dönük adımları
    destekler. Bununla ilgili sürecin takipçisi olur.

ANAYASA VE KADINLAR
İki yıl önce tartışılmaya başlanmış olmasına rağmen henüz hayata geçirilemeyen yeni bir anayasa
çalışması bugün özellikle de Kürt açılımı dolayısıyla gündem de olmayı sürdürüyor. Daha önceki
konferansımızda karara bağladığımız “anayasa ve kadınlar” başlıklı bölüm güncelliğini koruduğundan
dolayı konferansımızca önümüzdeki dönemin güncel politik bir görevi olarak bir kez daha teyit edilir:
“TC Anayasası 1982 yılında oluşturulmuş bir darbe anayasasıdır. Bu anayasa Türk,Sünni,”erkek”,
sermayeden yana ve militarist bir anayasadır. Önümüze AKP tarafından konan anayasa tartışmaları
içinde darbe anayasasından mı ‘sivil’ bir anayasadan mı yanasınız ikilemi içersinde bırakılmaktayız.
SDP’li kadınlar tek tek anayasadaki bu beş öğeyi gerileten ya da değiştirmeyen bir anayasa
tartışmasına karşı çıkar.
82 anayasası vatandaşlığı “erkek kardeşlerin” eşitliği kapsamında ele alan erkek egemen bir
anayasadır. Kadınları “anne, eş” kimliğiyle tanımlamakta ve kadınları çocuklar, yaşlılar, engellilerle de
dahil olmak üzere korunacaklar statüsüne indirgemektedir. Anayasada kadınların toplumsal
cinsiyetleri nedeniyle ezilmelerine değinilmemektedir.
SDP’li kadınlar anayasa tartışmalarında bu cinsiyetçiliği gözler önüne seren çalışmalar yanı sıra nasıl
bir anayasa noktasında kadınlar cephesinden talepleri aşağıdaki çerçevede geliştirir.
Hedef kadınları da kapsayan sözde değil gerçek anlamda demokratik, özgürlükçü ve eşitlikçi bir
anayasa olmalıdır. Anayasa cinsiyet, cinsel yönelim, medeni hal gibi nedenlerle her türden cinsiyet
ayrımcılığını yasaklamalı, kadınlara karşı suçlar kavramı oluşturulmalıdır. Kapitalizmin ekonomik,
politik ve toplumsal alanlarda kadınların cins olarak ezilmesi üzerinde kurulan özel alan ve kamusal
alan ayrımıyla kadınların emeklerine, bedenlerine ve kimliklerine el konulmasına dair cinsiyetçi
yaklaşımı anayasal düzenlemelerle geriletilmelidir. Kadınların toplumsal bir grup olarak ezilmişliği
gözetilmelidir.Anayasa, kadınların erkeklerle eşit yurttaşlar olabilmesinin koşulu olarak yurttaş
erkeklerin binlerce yıldır gaspettiği hakların kadınlar lehine eşitlenebilmesi için ekonomik, politik ve
toplumsal alanda her düzeyde pozitif ayrımcılık ve kota uygulanmasını içermelidir.”
Konferans, bu maddeye aşağıdaki ekin yapılması karar altına alır:

“Anayasa, farklı kimlik ve dilleri güvence altına almalıdır. Ancak bu sayede, militarizmin tüm
toplumsal yaşama sirayet eden dokusunu geriletmenin ve farklı kimliklerden kadınların kendilerini
ifade etme mekanizmalarını yaratmalarının yolu açılabilir.”

EKONOMİK KRİZ VE NEO LİBERAL POLİTİKALAR KARŞISINDA KADINLAR
Neo-liberal politikaların yaşamın her alanında egemen kılınmasıyla kapitalizm yeni bir ekonomik krizin
içinde kendini bulmuştur. Zaten yıllardır sürdürülen neo-liberal politikalar işçi sınıfının kazanımlarını
yok etmiş ve toplumlarda büyük boyutlu yoksullaşmaya yol açmışken, üstüne bir de ekonomik krizin
etkileri eklenince tüm bu olumsuzluklar katmerlenmiştir.
Kadınların neo liberal politikalardan ve ekonomik kriz süreçlerinden erkeklerden çok daha fazla ve çok
daha farklı etkilendiği bilinen bir gerçek. Bu dönemde de yaşadığımız her ekonomik krizde olduğu gibi
biz kadınların daha çok işsiz kaldığı, daha ucuza çalıştırıldığı, daha çok enformel sektöre mahkum
edildiği, daha çok yoksullaştığı ortada. Diğer bir boyutuyla sendikal mücadelede de kadınların
geriletilmeye çalışıldığı görülüyor. Sendikal mücadele yanı sıra kadın mücadelesi de yürüten kadın
aktivistler tutuklanıyor. Bir yanıyla sendikalar içinde de kadın örgütlülükleri sekteye uğratılmak
isteniyor. Tutuklamalarla sendikalarda Türk Kürt kadın ayrımı gündeme getirilerek şovenizm hayata
geçirilmeye çalışılıyor. Bu da sendikalarda Kürt ve Türk kadınlarının birlikte mücadele ettiği kadın
örgütlülüklerine zarar veriyor. Öte yandan kadın işçiler birçok işyerinde greve giden ağırlıklı kesimi
oluşturuyor. Kadın hareketinden de aldığı destekle cinsiyetçiliğe karşı talepleriyle bu grevlerden bir
kısmı kazanımla sonuçlanıyor.
Buradan hareketle konferansımız,
1.Önümüzdeki dönem ekonomik krizin kadınlar üzerindeki etkileri doğrultusunda bir eylem programı
oluşturmayı ve kampanyalar önüne koymayı karar altına alır. Bu faaliyet planı doğrultusunda SDP’li
kadınlar, işçi kadınlar arasında örgütlenmeyi, uygun araçlar yaratarak sınıf içinde kadınlarla gelişmiş
bağlar kurmayı hedefler.
2.Tutuklu olan sendikal mücadeleden kadın arkadaşlarımızla ve grevde olan kadın işçilerle tam bir
dayanışma içinde olacağını beyan eder.

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir